Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τέχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τέχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

Θέλω να ξέρω-ποίημα


Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις για να ζήσεις,          
θ έ λ ω να μάθω...
Τι Πράγμα στη Ζωή σε κάνει ν'ανασαίνεις,
και αν έχεις την δύναμη να ρισκάρεις
να βρείς της καρδιάς τα ό ν ε ι ρ α.
Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι.
θέλω να ξέρω
αν ακόμα μπορείς να πάρεις το ρίσκο
και να φανείς αφελής για την Α γ ά π η,
για το Ό ν ε ι ρ ο και για την περιπέτεια
του να είσαι ακόμα... ζ ω ν τ α ν ό ς.
Δεν θέλω να μάθω
ποιοί πλανήτες απειλούν την Σελήνη σου.
Θέλω να μάθω
αν ά γ γ ι ξ ε ς το κέντρο του π ό ν ο υ
κι αν έμεινες ακόμα α ν ο ι χ τ ό ς
μετά απ'τις απιστίες της Ζωής
ή αν έκλεισες ερμητικά την καρδιά σου
από φόβο μήπως ξαναπληγωθείς.
Θέλω να μάθω
αν καταφέρνεις να μένεις με τον πόνο
τον δικό μου και τον δικό σου.
Αν μπορείς να χορέψεις ανέμελα
και ν'αφήνεις την έκσταση να φτάσει
μέχρι την άκρη των δακτύλων
χωρίς ν'αντιδράσεις με σύνεση
ή να γίνεις ξαφνικά ρεαλιστής
ή να θυμηθείς τα ανθρώπινα όρια.
Δεν θέλω να μάθω
αν είναι αληθινή η ιστορία που μου διηγείσαι.
Θέλω να μάθω
αν είσαι ικανός να απογοητεύσεις τους άλλους
παραμένοντας μέσα σου α υ θ ε ν τ ι κ ό ς.
Κι αν μπορείς ν'αντέξεις
την κατηγορία μιας απιστίας
χωρίς ν'α π α ρ ν η θ ε ί ς την ψυχή σου.
Θέλω να μάθω
αν είσαι π ι σ τ ό ς και άρα έ μ π ι σ τ ο ς.
Θέλω να μάθω
αν ξέρεις να β λ έ π ε ι ς την Ομορφιά,
ακόμα κι αν δεν είναι πάντα όμορφη,
αν είσαι ικανός να περνάς τη ζωή σου,
συντροφιά μόνο με τον ε α υ τ ό σου.
Θέλω να ξέρω
αν μπορείς να ζήσεις με το σπάσιμο
το δικό σου ή το δικό μου.
Δεν με ενδιαφέρει να μάθω που ζείς.
ή πόσα χρήματα έχεις,
με ενδιαφέρει αν μπορείς να ξ υ π ν ή σ ε ι ς
μετά από μια νύχτα πόνου
θλιμμένος και κομμένος στα δύο,
και να κάνεις το χ ρ έ ο ς σου για τα Π α ι δ ι ά .
Δεν με ενδιαφέρει
Ποιος είσαι και πώς έφτασες μέχρι εδώ.
θέλω να μάθω αν καταφέρνεις
να μ ε ί ν ε ι ς μες την φ ω τι ά μαζί μου
και να μην το σκάσεις.
Δεν θέλω να μάθω
τι σπούδασες με ποιόν ή πού.
Θέλω να μάθω
Τι σε κρατάει μ έ σ α σου όταν όλα σε παρατάνε.
Θέλω να μάθω
αν μπορείς να μένεις μόνος με τον ε α υ τ ό σου
κι αν π ρ ά γ μ α τ ι σ'αρέσει η π α ρ έ α
που έχεις στις άδειες σου στιγμές.


Kείμενο γραμμένο το 1890 από μια Ινδιάνα
της Tribu των Oriah .
Μεταφρ. Lunapiena


psithyrospsyxhs

Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011

Sound design..Ένα δέντρο, ένα jeep και η μουσική τους

Το sound design βρίσκεται μεταξύ τέχνης και επιστήμης. Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπρόσωπους του είναι ο Diego Stocco. Εδώ και καιρό ήθελα να κάνω ένα post για τον συγκεκριμένο τύπο μιας και είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να κάνει η φαντασία όταν κάνει παρέα με τη τεχνογνωσία. Περισσότερα για την επιστήμη-τέχνη του sound design μπορείτε να διαβάσετε εδώ .

Όλοι μας έχουμε δει τον “Πόλεμο των Άστρων” ή κάποια άλλη ταινία με “εξωπραγματικούς” ήχους. Ποιος μπορεί να φανταστεί ότι όλοι οι ήχοι των διάφορων τύπων διαστημοπλοίων των ταινιών του Λούκας , στη πραγματικότητα είναι ηχογραφημένα αεροπλάνα του Πρώτου Παγκοσμίου σε μια μάντρα αεροσκαφών στην Αμερική. Οι πιλότοι κατέβαζαν όσο μπορούσαν κοντά στον αεροδιάδρομο τα αεροπλάνα και κάνανε ένα passing by(sic) μπροστά από τον ηχολήπτη ο οποίος ήταν σε σταθερό σημείο. Έτσι μπορούσε να ηχογραφηθεί το φαινόμενο ντόπλερ από το πέρασμα του αεροπλάνου το οποίο μετά με επεξεργασία στα στούντιο κατέληγε να ακούγεται σαν τα μαχητικά της Αυτοκατορίας..:) Βέβαια αν είναι κάποιοι οι οποίοι είναι πρωταθλητές στην επινοητικότητα , είναι το Radiofonic Workshop του BBC που είναι υπεύθηνο για τα ειδικά εφφέ του Doctor Who αλλά και για τη δημιουργία τεράστιων τραπεζών δεδομένων με φυσικούς ήχους ή με συνθετικούς. Ο Diego Stocco το πάει ένα βήμα παραπέρα, πηνία Τέσλα, δέντρα, τελετουργικά μπώλ Βουδιστών μοναχών, άμμος , ακόμα και ένα φλεγόμενο πιάνο, όλα χρησιμεύουν. Φυσικά δεν είναι ο μόνος υπάρχει και το techno jeep του Julian Smith… για να είμαστε όμως απολύτως δίκαιοι θα έπρεπε να αναφέρουμε και τον μεγάλο John Cage






















και τώρα το jeep..





και φυσικά η θρυλική εμφάνιση του John Cage ερμηνεύοντας το “Water Walk”



ΣχΣ

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

Είσαι καλύτερα τώρα;;



Κανένα ζώο δε φέρεται σκληρά.

Αυτό είναι μονοπώλειο εκείνων που έχουν την αίσθηση της ηθικής.

Όταν κάποιο ζώο προκαλέσει πόνο, το κάνει αθώα, δεν είναι κακό. Ούτε ποτέ προκαλεί πόνο μόνο και μόνο για να ευχαριστηθεί.

Αυτό το κάνει μόνο ο άνθρωπος, εμπνευσμένος από την μπάσταρδη την αίσθηση της ηθικής που τον βοηθά να ξεχωρίζει το καλό από το κακό και ελεύθερα να επιλέγει.

Τί κερδίζει λοιπόν με αυτό;

Πάντα κάνει την επιλογή του και εννιά στις δέκα φορές διαλέγει το κακό.

Δε θα έπρεπε να υπήρχε ο όρος "κακό".

Αν δεν υπήρχε η αίσθηση της ηθικής, τίποτε δε θα ονομαζόταν κακό.

Είναι τόσο ανόητοι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτή η αίσθηση τους υποβαθμίζει και τους ντροπιάζει!!

Είσαι καλύτερα τώρα;;


Απόσπασμα από το βιβλίο του Mark Twain "Ο μυστηριώδης ξένος"

"Μίσος για τους πατριδολάτρες" του Μπέρτολτ Μπρέχτ

Μίσος για τους πατριδολάτρεςαπό τις ιστορίες του κυρίου Κόυνερ του Μπ.Μπρέχτ.


Ο κ.Κ. δεν το έκρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. 
Έλεγε: παντού μπορώ να πεινάσω.
Κάποτε όμως έλαχε να περνάει από μια πόλη που την είχε κυριεύσει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε. 
Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο. 
Ο κ.Κ. κατέβηκε και διαπίστωσε ξαφνικά ότι είχε αγανακτήσει ενάντια στον άνθρωπο αυτό και μάλιστα όχι μόνο ενάντια στον άνθρωπο, αλλά προ παντός ενάντια στη χώρα όπου ανήκε ο άνθρωπος αυτός, τόσο που ευχήθηκε να γίνει ένας σεισμός και να την καταπιεί. 
Γιατί, ρώτησε ο κ.Κ. ένιωσα εγώ εθνικιστής εκείνη τη στιγμή; 
Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή. 
Μα γι'αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύσουμε και τη βλακεία-γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν..

"Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι" του Μπέρτολτ Μπρέχτ

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι-από τις ιστορίες του κυρίου Κόυνερ του Μπ.Μπρέχτ.



Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να 'χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.


Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών. Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα μάθουν να υπακούνε. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις, κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα τα ψαράκια θα έπρεπε να τα αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.


Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια αναμεταξύ τους και διάφορους πολέμους, για να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια. Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν τα ψαράκια ότι ανάμεσα σ' αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια θα τους έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σε όλότελα διαφορετικές γλώσσς, γι' αυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα τ' άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια που σωπαίνουν σ' άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι από 'να παράσημο από φύκι και θα του έδιναν τον τίτλο του ήρωα.


Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν και τη δική τους τέχνη. Θα είχαν ωραίους πίνακες που θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματά τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας, όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια με την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα των καρχαριών. Δε θα έλειπε βέβαια και η θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασσκε ότι τα ψάρια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή.


Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, όλα τα ψαράκια δε θα ήταν πια ίσα κι όμοια όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θ' αποχτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν άλλωστε ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι εκείνοι δε θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές. Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά που θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά. Κοντολογίς, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαμε πολιτισμό στη θάλασσα...